Er kominn tími á „Ís­lenska landklasann“?

Greinin er birt sem skoðun, og verður metin sem slík. Sem hugmyndaritgerð er hún skýr og skipulögð: höfundur leggur til ákveðið samstarfslíkan, vísar til Sjávarklasans sem fordæmis og nefnir erlend dæmi frá Austurríki, Noregi og Ítalíu. Röksemdafærslan er þó einsleit og einhliða bjartsýn. Höfundur nefnir engar mótbárur eða mögulega ókosti, til dæmis hvers vegna sambærilegar tilraunir hafi ekki borið árangur áður, eða hvaða hindranir standi í vegi. Engin tilvísun er í rannsóknir, tölfræði eða reynslu af Sjávarklasanum sjálfum til að styðja þá fullyrðingu að hann hafi skilað mælanlegum árangri. Tilvísun í evrópsk samstarfsnet er almenn, án nafngreindra verkefna eða niðurstaðna. Greinin les þar af leiðandi meira eins og kynningarrit en vel rökstudd skoðanagrein. Sem vitsmunalegt innlegg er hún skýr í markmiðum en veik á gagnrýninni hugsun: enginn stakur þáttur er metinn á móti kostnaði eða áhættu, og engin umræða er um hvort það vanti í raun vettvang eða hvort vandinn sé annars eðlis. Höfundur er kynntur sem viðskiptafræðingur og áhugamaður, sem er heiðarlegt, en ekkert kemur fram um hvort hann hafi persónulega hagsmuni eða tengsl við landbúnaðargeirann.