Markús þurfti að leita til bráðamóttöku eftir líkamsárás nágranna – „Næstum drepinn fyrir að vera það sem ég er“

Frétt sem þessi, þar sem alvarleg ofbeldisásakun er borin fram á nafngreindan aðila í öllu nema nafni, krefst þess að blaðamaðurinn reyni einnig að ná til hins aðilans eða geri grein fyrir tilraunum til þess. Hér er sú frásögn alfarið Markúsar; nágranninn er ekki nafngreindur en er þó auðþekkjanlegur á grundvelli aðstæðna. DV sendi fyrirspurn til Akureyrarbæjar, sem er vel, en svar barst ekki og blaðið birti engu að síður. Engin tilraun er nefnd til að ná til lögreglu eða nágrannans sjálfs. Fullyrðing um sakaferil mannsins er óstudd heimild innan fréttarinnar; segir „þess má geta" en ekki hvaðan þær upplýsingar koma. Pólitísk tengsl eru dregin á grundvelli staðhæfingar Markúsar eins um Miðflokkinn og Sigmund Davíð, en blaðamaðurinn leggur ekkert mat á þá fullyrðingu og spyr ekki frekar, sem gerir hana meira yfirlýsingu en fréttaflutning. Framsetningin er í eðli sínu málsvörn Markúsar, sem getur verið réttmæt, en blaðamannsvinna felst í að reyna að sannreyna og setja í samhengi. Að birta frétt af þessu tagi án svars frá öðrum aðilum, og án þess að geta viðleitni til að ná í sjónarmið gagnaðila, er verulegur annmarki.