Þegar að náttúruvernd fer úr tísku
Skoðunargrein þingmanns Framsóknar á Degi íslenskrar náttúru, skrifuð í ljóðrænum stíl þar sem náttúran „grætur“ yfir stöðu náttúruverndar. Tvær afmarkaðar ásakanir eru bornar fram, um ólokna lagasetningu um sjókvíaeldi og um orðræðu ráðherra, en hvorug er staðreynd innan greinarinnar. Kjarnafullyrðingin um að rödd náttúrunnar hafi þagnað á Alþingi er sett fram án nokkurs rökstuðnings.
Greinin er birt undir skoðanamerkingu, og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildabalans. Sterkasta atriðið í henni er líka það óskýrasta: fullyrðingin um að ráðherra umhverfismála hafi líkt gagnrýnendum vindorkuvera við Trump. Enginn tilvitnun, engin dagsetning, ekkert tilefni. Lesandi sem vill sannreyna þetta hefur ekkert í hendi, og í öðrum pistli sama dags er sama atvik lagt orkumálaráðherra í munn. Slík ónákvæmni grefur undan þyngsta höggi greinarinnar.
Miðlæg staðhæfing, að rödd náttúrunnar hafi „nánast þagnað“ á Alþingi, fær engan stuðning: ekki eitt þingmál, ekki ein atkvæðagreiðsla, engin tilvísun í þingskjöl. Þetta er einmitt efni sem þingmaður hefur beinan aðgang að og gæti lagt fram með tveimur línum.
Mest vantar sjálfsskoðun. Höfundur gagnrýnir að ólokið sé lagaumgjörð um sjókvíaeldi án þess að nefna að hennar eigin flokkur stýrði þeim málum í ríkisstjórn árum saman. Textinn er vel stílaður og einlægur, en hann er ávarp fremur en röksemd: engin mótbára er nefnd, engin útfærsla boðin.
