Á allt Ísland heima á höfuðborgarsvæðinu?
Skoðanagrein á Vísi þar sem kennari og skólastjórnandi andmælir því að þingstyrkur eigi eingöngu að fylgja mannfjölda, með þeim rökum að ríkisvald og opinber þjónusta séu þegar samþjöppuð á höfuðborgarsvæðinu. Höfundur styður málflutninginn með tölum um ríkisstörf og útflutningstekjur, en tilgreinir ekki hvaðan þær eru fengnar. Röksemdafærslan er skýr en helsta gagnrökin fá enga umfjöllun.
Greinin er birt undir skoðanamerki og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Grunnhugmyndin er þarft innlegg: að ræða vægi atkvæða án þess að ræða staðsetningu stjórnsýslunnar sé hálf umræða. Byggingin er skipuleg og dæmin um Raufarhöfn, Patreksfjörð og Djúpavog gera ójafnt aðgengi áþreifanlegt.
Tölurnar eru hins vegar bornar fram án tilvísunar. Hlutföllin 64% og 70%, talan 38,9% fyrir sjávarafurðir og 478,3 milljarðar fyrir ferðaþjónustu eru nákvæmar tölur sem lesandinn getur ekki sannreynt innan greinarinnar sjálfrar; þær gætu vel verið réttar úr gögnum Hagstofunnar eða Seðlabankans, en höfundur á að segja það. Nákvæm tala án heimildar hefur minna vægi en hún gæti haft.
Verra er að meginröksemdin gegn höfundi fær enga afgreiðslu: jafnt vægi atkvæða sem lýðræðislegur grundvallarréttur. Höfundur spyr retórískra spurninga í staðinn fyrir að takast á við þau rök. Þá er stökkið frá útflutningstekjum til pólitísks vægis ekki rökstutt, heldur látið liggja í loftinu. Lokaorðin, um að færa þjóðina nær þjónustunni, eru svo tvíræð að erfitt er að greina hvort þau eru kaldhæðni eða tillaga.
