Ég kýs með leikskólahjartanu

Greinin er skoðanagrein og á að meta á forsendum rökstuðnings og heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Höfundur byggir kjarnaröksemdir sínar á áþreifanlegum tölum: 30 fermetra stofu, 3 m² viðmiði á barn, og úttekt Harðar Svavarsonar sem sýndi að leikrými var í reynd 2,28 m² að meðaltali. Þetta er konkret og gefur lesandanum tækifæri til að sannreyna fullyrðingar. Einnig er vísað í 4,8 m² rétt starfsfólks til persónulegs vinnurýmis, sem virðist byggt á reglugerð eða kjarasamningi, þótt ekki sé vitnað nákvæmlega í hvaða heimild sá réttur er sprottinn. Hér hefði mátt vera skýrari. Veikleiki greinarinnar sem skoðanapistils er að tölur um kulnun og langtímaveikindi eru nefndar almennt ("tölur hafa sýnt") án þess að tilgreina uppsprettu. Sama á við um fullyrðinguna um fjarveru og brotthvarf. Á móti vegur að höfundur talar af eigin faglegri reynslu sem leikskólakennari, leikskólastjóri og háskólakennari, sem gefur skoðuninni faglegan grundvöll. Framsetningin er tilfinningaleg en ekki villandi; höfundur leynir ekki afstöðu sinni. Röksemdafærslan er skýr og rökrétt, þótt hún myndi styrkjast ef heimildirnar væru ítarlegri.