ESB geti hvorki tekið yfir orkuauðlindir né skipað Íslandi að leggja sæstreng
Vísir byggir fréttina á nafngreindri álitsgerð þriggja lagaprófessora sem forsætisráðuneytið lét vinna og viðtali við einn höfundanna. Heimildin er skýr og sannreynanleg, en gagnrýnin á álitsgerðina fær aðeins að heyrast í formi auglýsingatexta og óljósrar tilvísunar í ónefnda skoðanagrein. Niðurstaðan er einhliða úrvinnsla á umdeildu máli í miðri kosningabaráttu.
Heimildagrunnurinn er til fyrirmyndar að forminu til: álitsgerðin er nafngreind, allir þrír höfundar nefndir, verkkaupinn tilgreindur og lykilorðalag birt í beinni tilvitnun. Lesandinn getur í grundvallaratriðum flett álitsgerðinni upp og prófað fullyrðingarnar. Það er meira en oft fæst í daglegum fréttaflutningi um Evrópurétt.
Vandinn er samsetning raddanna. Fréttin segir sjálf að niðurstaðan hafi verið gagnrýnd, en enginn gagnrýnandi er nafngreindur, hvað þá spurður. Höfundur skoðanagreinarinnar í Morgunblaðinu er ónefndur og gagnrýnin sjálf er ekki endursögð, heldur aðeins vísað til hennar sem spurningar. Í staðinn er andstæð rödd sótt í auglýsingu, sem er ójafn leikur: annars vegar prófessor í lögum, hins vegar slagorð úr útvarpsauglýsingu. Þegar Margrét fær síðan að ljúka fréttinni á því að hún hafi ekki séð lögfræðiálit sem hafni niðurstöðunum, án að blaðamaður leiti til lögfræðings sem er á öðru máli, breytist frétt í röksemdafærslu.
Til viðbótar kemur efnisleg skekkja í framsetningunni. Auglýsingin sem fréttin gengur út frá varar við hagrænum afleiðingum sæstrengs: hærra raforkuverði og auknum þrýstingi á virkjanir. Álitsgerðin svarar hins vegar lagalegri spurningu um eignarhald og forræði. Þetta eru ekki sömu fullyrðingarnar, en fréttin stillir þeim upp eins og hið síðara afgreiði hið fyrra. Í miðri kosningabaráttu um ESB-viðræður er slík samsláttur ekki smávægilegur; blaðamaður hefði hæglega getað gert greinarmuninn skýran og leitað svara um verðáhrif hjá óháðum aðila.
