Umskurður á kynfærum stúlkna og kvenna er útbreiddari á Vesturlöndum en margir gera sér grein fyrir

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en er hvorki frétt né vandað skoðanaskrif; hún er fyrst og fremst kynningarefni á skýrslu eins hóps, CSPII, sem skilgreindur er sem „sjálfstæð, óhagnaðardrifin rannsóknar- og fræðslustofnun" en er í raun þekktur málsvari gegn pólitískum íslam. Ekki er nefndur neinn fræðimaður, mannréttindastofnun eða sérfræðingur sem fær að meta eða andmæla niðurstöðunum. Tilvísun í UNICEF og UNFPA er vel þegin sem bakgrunnsheimild, en hún er notuð til að styrkja frásögn CSPII án sjálfstæðrar greiningar á mismunandi fræðilegum sjónarmiðum um orsakir kynfæralimlestinga. Fjöldi fræðimanna og alþjóðlegra stofnana, þar á meðal WHO, hafa ítrekað bent á að kynfæralimlestingar séu ekki einskorðaðar við einn trúarhóp og tengjast flóknu samspili menningar, valds og kynjamisréttis. Ekkert af þessu kemur fram. Lokahlutinn breytist í beina pólitíska áskorun gegn ESB, innflytjendum og „opnum landamærum" og fullyrðir um „hundruð þúsunda nauðgana" í Bretlandi, Þýskalandi og Frakklandi án nokkurrar heimildar. Setningin „Ætla íslenskir karlmenn að standa vörð um sínar konur, mæður og dætur" er áskorun sem tilheyrir skoðanadálki, ekki ritstjórnarefni. Greinin aðgreinir ekki á milli efnislegrar umfjöllunar og skoðanabálks, sem gerir lesandanum erfitt að meta hvað er staðhæfing og hvað er pólitísk mótun. Þegar ritstjórnarefni blandar saman einni hagsmunaheimild og ókölluðum fullyrðingum um glæpatíðni til að knýja fram pólitíska niðurstöðu, er niðurstaðan slæm blaðamennska.