Guðmundur Einarsson skrifar: Allir í skessuleik
Aðsend skoðanagrein eftir fyrrverandi alþingismann sem heldur því fram að uppnámið vegna máls Guðmundar Inga Kristinssonar sé tilbúið hneyksli. Höfundur beinir spjótum að fréttastofu RÚV og að formanni Sjálfstæðisflokksins og málsvara Framsóknarflokksins á Alþingi.
Lesandinn fær aldrei að vita hvert málið er. Greinin er birt sem skoðun og á því rétt á eindreginni afstöðu, en meginfullyrðing hennar, að æsingurinn sé „af þessu tagi“, er einungis sett fram og aldrei rökstudd. Höfundur nefnir hvorki ásakanirnar á hendur Guðmundi Inga né útskýrir hvers vegna þær standist ekki. Svín Adenauers er skemmtileg líking, en hún kemur ekki í stað röksemda.
Í stað þess að takast á við efnið beinist greinin að hvötum þeirra sem gagnrýna. Guðrúnu Hafsteinsdóttur og Stefáni Vagni er lýst sem leiðum stjórnarandstæðingum í tilvistarvanda, og fullyrðingar um „Djúpríki“ og um að Bjarni Benediktsson stýri flokknum í gegnum Samtök atvinnulífsins eru háð án nokkurs stuðnings. Háð er lögmætt stílbragð, en hér leysir það rökræðuna af hólmi. Langur útúrdúr um stóðhestinn Sörla og Rífandi Gang er persónulegur og hefur ekkert með málið að gera.
Gagnrýnin á RÚV er best studd: höfundur vísar í tiltekna fyrirsögn og í Vikulokin. Lokaorðin, um að Guðmundur Ingi hafi ekki þekkt vitjunartíma sinn, grafa þó undan ritgerðinni sjálfri, því að í þeim felst viðurkenning á því að eitthvað hafi farið úrskeiðis.
