Forsenda um kaupmátt „stenst fyllilega“

Veikleiki greinarinnar felst í því hversu einhliða hún er. Fjármálaráðherra fær rúman vettvang til að setja fram sína túlkun á stöðu kaupmáttar og forsenduákvæðum, en enginn fulltrúi launþega eða verkalýðsfélaga er spurður hvort hann deili þessari túlkun. Þetta skiptir sérstaklega miklu máli þar sem ráðherrann heldur því fram að forsendur séu í raun ekki brostnar, sem er umdeild fullyrðing á sama tíma og verðbólga fer yfir viðmið kjarasamninga. Blaðamaðurinn spyr nokkurra viðeigandi spurninga, til dæmis um mismunandi launahópa, en fylgir ekki eftir með gagnrýnu augnamiði. Ráðherrann vísar til skýrslna kjaratölfræðinefndar, sem er staðfest heimild, en greinin sjálf sannreynir ekki fullyrðingarnar eða birtir tölur úr þeim skýrslum. Til að greinin uppfyllti grunnkröfur um jafnvægi hefði þurft að hafa samband við forsvarsmenn stéttarfélaga eða atvinnurekenda, eða að minnsta kosti hagfræðing sem gæti metið staðhæfingar ráðherrans á sjálfstæðum grunni.