Þegar svart verður hvítt

Greinin er birt sem leiðari, þ.e. skoðunargrein ritstjórnar, og ber að meta sem slíka. Röksemdafærslan er skýr: skattar á fyrirtæki skili sér á endanum til almennings, forsendur fjármálaáætlunar séu brostnar og ráðherra vilji ekki viðurkenna raunverulegar skattahækkanir. Til stuðnings eru nefndar tilvitnanir í Daða Má Kristófersson úr fréttum Ríkisútvarpsins, spár Seðlabankans og beint viðtal Vísis við Þorstein Víglundsson. Þetta er sæmilega vel rökstutt fyrir skoðunargrein; lesandinn getur farið í upprunalegar heimildir og sannreynt meginstaðhæfingar. Veikleikinn er hins vegar sá að greinin gerir lítið úr sjónarmiðum ríkisstjórnarinnar með tilvitnun sem er augljóslega valin til að sýna hana í léttvægu ljósi, án þess að taka á raunverulegum mótbárum, t.d. hvort heildarskattbyrði sem hlutfall af landsframleiðslu sé virkilega að hækka eða hvort tölur um minnkandi skattbyrði eigi við í einhverju samhengi. Þorsteinn Víglundsson, formaður Samtaka iðnaðarins, er eini utanaðkomandi sérfræðingurinn sem vitnað er til, og sjónarmið hans eru að sjálfsögðu í samræmi við hagsmuni vinnuveitenda. Ein rödd, eitt sjónarhorn. Sem leiðari er þetta ásættanlegt, en rökfærslan hefði styrkst ef höfundur hefði sýnt meiri vitund um mótsjónarmið eða ef fjölbreyttari heimildir hefðu verið nýttar.