Til varnar tjáningarfrelsi
Lögmaður sem hefur gætt hagsmuna hlaðvarpsstjórnenda gagnvart Fjölmiðlanefnd gagnrýnir þá afstöðu nefndarinnar að hlaðvörp séu skráningarskyldir fjölmiðlar. Hann vísar til Evrópuráðsins, dóms Mannréttindadómstóls Evrópu, orða ráðherra á Alþingi og framkvæmdar í nágrannalöndum, og skorar á Alþingi að taka af tvímæli með lagasetningu.
Höfundur greinir frá hagsmunatengslum sínum í lokin og því ber að fagna; lesandinn veit að hér talar málsvari umbjóðenda sinna. Greinin er birt sem skoðanagrein og rökin eru óvenju vel studd: dagsett ummæli ráðherra á Alþingi, þingmálaskrá ríkisstjórnar og nafngreint dómsmál frá Strassborg eru allt atriði sem lesandi getur flett upp.
Veikleikinn liggur í meðferð gagnrakanna. Afstaða Fjölmiðlanefndar er sett fram „einfaldað“ í einni setningu, án tilvísunar í lagagreinina sem nefndin byggir á eða rök hennar fyrir því hvenær hlaðvarp verður fjölmiðill. Fullyrðingin um að vinsælli hlaðvörp lendi frekar undir smásjá er ekki rökstudd, og „dæmi um háar fjársektir“ eru hvorki tilgreind né upphæðir nefndar.
Samanburðurinn við Rússland er settur fram með fyrirvara en gegnir samt hlutverki stílbragðs fremur en röksemdar. Athyglisvert er líka að frumvarpið sem höfundur vísar til undanskilur aðeins „hefðbundin“ hlaðvörp; það bendir til þess að mörkin séu umdeilanlegri en greinin gefur til kynna, en höfundur glímir ekki við þá spurningu.
