„Vefveiðar eru ekki tæknivandamál, þær eru mann­legt vanda­mál“

Stærsti gallinn er einhliða uppbygging: greinin reiðir sig alfarið á einn viðmælanda sem er jafnframt fulltrúi fyrirtækis sem selur öryggisþjónustu. Ok hefur augljósa hagsmuni af því að draga upp skæða mynd af ógninni, og blaðamaður hefði átt að afla sjálfstæðrar staðfestingar, til dæmis frá Neyðarlínu tölvuöryggissveitar (CERT-IS), lögreglunni eða óháðum fræðimönnum. Lögreglan á höfuðborgarsvæðinu er nefnd til sögunnar í einni setningu en hún var greinilega ekki rædd við. Tölulegar fullyrðingar, eins og að 82 prósent vefveiðapósta hafi verið gerð með gervigreind, 54 prósent smellihlutfall og 350 prósent fleiri árásir á lítil fyrirtæki, eru settar fram án þess að uppspretta þeirra sé nefnd. Lesandinn getur ekki kannað þessar tölur. Greinin les í raun meira eins og kynningarviðtal en hefðbundin fréttamennska; sjö ráðin í lokin eru beinlínis Ok-tengd markaðssetning. Þetta dregur úr trúverðugleika efnisins þrátt fyrir að málefnið sjálft sé raunverulegt og mikilvægt.