Krefst allt að 10 ára fangelsisdóma í Reykholtsmáli
Frétt úr dómsal þar sem greint er frá refsikröfum ákæruvaldsins í Reykholtsmálinu. Blaðamaður er sýnilega á staðnum, saksóknari er nafngreindur og gangur aðalmeðferðar er skýrt afmarkaður í tíma. Á móti kemur að engin rödd sakborninga eða verjenda kemur fram og nafngreining sakborninga er ósamræmd.
Sterkasta hlið fréttarinnar er að hún er unnin á staðnum. Fanney Björk Frostadóttir aðstoðarsaksóknari er nafngreind, Héraðsdómur Suðurlands tilgreindur, refsikröfur brotnar niður eftir sakborningum og lesandinn fær skýra tímalínu: skýrslutökum lauk í morgun, málflutningur heldur áfram á morgun, dóms er að vænta eftir fjórar til átta vikur. Þetta er nákvæmlega það sem dómsfréttir eiga að gera og hér er ekkert falið á bak við „samkvæmt heimildum“.
Gallarnir liggja í samsetningu radda og nafnbirtingu. Aðeins málflutningur ákæruvaldsins er endursagður, og þótt fréttin taki skýrt fram að málflutningi sé ólokið, fær lesandinn ekki eina línu um hvort sakborningarnir hafi hafnað sök eða hvað verjendur hafi þegar lagt til grundvallar í aðalmeðferðinni. Það hefði verið hægt að bæta úr innan sömu fréttar. Enn óþægilegra er að tveir sakborningar eru nafngreindir en fjórir ekki, án nokkurrar skýringar á þeirri aðgreiningu; í máli þar sem enginn dómur er fallinn er slík ósamkvæmni ritstjórnarleg ákvörðun sem kallar á rökstuðning.
Smærri atriði: tveir maltneskir læknar gefa skýrslu fyrir dómi og lesandinn fær ekkert um hvers vegna. Sömuleiðis er sagt að gögn úr síma Andra Más hafi vegið þungt, en ekki hvers konar gögn. Fullyrðingar um innihald málflutningsins eru ekki sannreynanlegar utan fréttarinnar sjálfrar, en það er eðli dómsalarfrétta og ekki aðfinnsluefni í sjálfu sér. Niðurstaðan: hæf og gagnleg rútínuvinna með einhliða raddflóru sem hefði mátt jafna.
