Guðmundur Einarsson skrifar: Það fellur á Silfrið

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Rökfærslan er skýr: höfundur telur umræðuform Silfursins vera agalaust og krefst úrbóta af RÚV og þátttakendum. Rökin eru frekar almenns eðlis og byggja á persónulegri upplifun af einum tilteknum þætti, án þess að vísa í dæmi eða tilgreina hvaða þátttakendur hafi valdið vandanum. Sú nálgun veikir sannfæringarafl greinarinnar, því lesandinn fær enga möguleika á að meta hvort lýsingin sé sanngjörn. Samlíkingarnar eru skemmtilegar en renna stundum út í ýkjur, eins og hugmyndin um að „banna Silfrið innan sextán". Sem skoðanagrein er hún ásættanleg, byggð á rökum fremur en staðhæfingum um staðreyndir, en hefði verið sterkari með einhverju áþreifanlegu dæmi úr þættinum sem vísað er til.