Fólkið fær að ráða för

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem þingkona Flokks fólksins, sem er eðlilegt gagnsæi. Sem rökfærsla er hún einföld og endurtekningasöm: kjarni málsins, að þjóðaratkvæðagreiðsla um viðræður sé ekki það sama og atkvæðagreiðsla um aðild, er settur fram ítrekað án þess að höfundur bregðist raunverulega við rökum andstæðinga. Stjórnarandstaðan er sökuð um „óþarflega mikið uppnám" og „afvegaleiðingu" en ekkert er tekið á efnisrökum gagnrýnenda, til dæmis þeim sem telja ferlið vera pólitískt forskot eða spyrja hvort viðræður séu markleysa án skýrs umboðs. Tilvísun í stjórnarsáttmálann er sannreynanleg og gefur textanum einhvern fótfestu, en fullyrðingin um að viðræður muni taka „eitt og hálft til tvö ár" stendur án tilvísunar í uppruna; lesandinn veit ekki hvort þetta kemur frá ráðherra, embætti eða sérfræðingi. Sem málflutningur er greinin skýr en einsleit; engin tilraun er gerð til að ávarpa hina hliðina af heiðarleika. Röksemdafærslan er að mestu leyti hringavitni: „þjóðin á að ráða" er bæði forsenda og niðurstaða. Fyrir skoðanagrein er þetta viðunandi en ekki sérstaklega sterk.