Það þarf heilt þorp
Oddviti Viðreisnar í borgarstjórn og náms- og starfsráðgjafi fagna einróma samþykkt borgarstjórnar um að endurvekja íslenska forvarnarmódelið í Reykjavík. Þær rökstyðja mikilvægi gagna úr Íslensku æskulýðsrannsókninni og samstarfs fullorðinna í nærumhverfi barna og nefna verkefni á borð við Flotann og Púlsinn.
„Mælingar eru lykilatriði“, segir í einni millifyrirsögn, en greinin sjálf nefnir ekki eina einustu mælingu. Höfundar fullyrða að samfélagið hafi „sofnað á verðinum“ og smám saman hætt að vinna eftir forvarnarmódelinu. Það er kjarni röksemdarinnar fyrir endurreisninni, en lesandinn fær hvorki tölur úr Íslensku æskulýðsrannsókninni né dæmi um hvernig staðan hafi versnað. Vel hefði mátt sýna eina eða tvær niðurstöður til að styðja þá frásögn.
Skoðanagrein af þessu tagi þarf ekki að gæta jafnvægis, og höfundar gera heiðarlega grein fyrir stöðu sinni. Samt vekur athygli að einróma samþykkt allrar borgarstjórnar er í lokin sett fram sem stolt eins flokks. Það er fremur pólitísk kynning en röksemdafærsla.
Textinn samanstendur að mestu af almennum spurningum og viðhorfum sem fáir myndu andmæla. Ekkert kemur fram um kostnað, tímaáætlun eða hvað breytist í raun í grunnskólunum. Lesandinn veit að ákvörðun var tekin en litlu meira um innihald hennar.
