Hvað vakir fyrir ríkis­stjórninni?

Greinin birtist sem ritstjórnarefni og ber þess glöggt merki í rökstuðningi og framsetningunni. Það sem ber hæst er hversu vel höfundur undirbyggir málatilbúnað sinn með frumheimildum. Hann vitnar beint í 49. gr. sáttmála ESB, samningsramma frá 2010, tilvitnun Mörtu Kos við RÚV, skriflegar spurningar danska þingsins, þingsályktun hollenska þingsins og nefndarálit þýska sambandsþingsins. Flestar fullyrðingar eru sannreynanlegar og tilvísanir nákvæmar, oft með dagsetningum og tilvísunum í opinber skjöl. Á hinn bóginn er framsetningin alls ekki hlutlaus. Höfundur dregur fram allar þær heimildir sem styrkja þá niðurstöðu að varanleg undanþága frá sameiginlegu fiskveiðistefnunni sé ólíkleg, en gefur litlu rúm fyrir gagnrök. Yfirlýsingar utanríkisráðherra eru nefndar en einungis til að mótmæla þeim. Engin viðleitni er til þess að kynna sjónarmið þeirra sem telja viðræður geti leitt til viðunandi niðurstöðu fyrir Ísland, enda er þetta skoðanagrein en ekki frétt. Sem pistill er rökstuðningurinn sterkur og intellektuellt heiðarlegur: höfundur gerir skýran greinarmun á sérlausn og undanþágu, vísar í orð aðalsamningsmanns Íslands frá 2010 til stuðnings og bendir á ósamræmi í orðanotkun utanríkisráðherra. Veikasti hlekkurinn er tilvísunin í afstöðu þýska þingsins frá 2010; sú afstaða er fimmtán ára gömul og endurspeglar ekki endilega núverandi viðhorf. Heildarniðurstaðan er að þetta er vel heimilduð og skipulega rökstudd skoðanagrein þótt hún halli greinilega í eina átt.