Aðeins annar hluti jöfnunnar er ekki nóg
Upplýsingafræðingur gagnrýnir áform meirihlutans í Reykjavík um að endurskoða rekstur Borgarbókasafns og hugsanlega fækka útibúum eða sameina þau skólabókasöfnum. Hann heldur því fram að ekki megi meta almannaþjónustu eingöngu út frá kostnaði heldur verði að taka langtímaávinning samfélagsins með í reikninginn.
Sex krónur til baka fyrir hverja krónu: þetta er sterkasta tala greinarinnar og jafnframt sú sem minnst er staðið á bak við. Höfundur vísar í „rannsóknir“ án þess að nefna eina einustu, hvorki land né aðferð, og gerir svo sjálfur lítið úr tölunni með því að segja að hún breyti engu um álit fólks. Lesandinn fær því töluna án þess að geta metið hana.
Greinin er skoðanagrein og metin á rökum sínum. Þar á hún margt inni. Höfundur vísar nákvæmlega í bókasafnalög nr. 150/2012, byggir á eigin heimsóknum í söfn á Vopnafirði og í Úlfarsárdal og viðurkennir tölur borgarstjóra um Norðurlöndin í stað þess að sniðganga þær. Meginrökin, að fækkun útlána sé mælikvarði sem gefi niðurstöðuna fyrirfram, eru skýr og vel rökstudd.
Veikleikinn felst í því að höfundur les hug annarra. „Trúir því ekki nokkur sála“ og „Íslendingar álíta það ekki“ eru staðhæfingar um almenningsálit án nokkurs stuðnings. Hann vísar til „frétta“ af fyrirætlunum án þess að tilgreina þær og glímir hvergi við rökstuðning meirihlutans sjálfs. Greinin hefði orðið sterkari ef höfundur hefði tekist á við bestu rök gagnaðilans.
