„Ég held að það vilji enginn enda þannig að vera inni í skáp í líkhúsi“
Frétt um uppsöfnun duftkera í líkhúsi Fossvogskirkjugarðs, byggð á einu viðtali við Ingvar Stefánsson, framkvæmdastjóra Kirkjugarða Reykjavíkur. Tölurnar eru áþreifanlegar og heimildarmaðurinn nafngreindur og til þess bær, en enginn annar er kallaður til, allra síst ráðuneytið sem kallað er eftir aðgerðum frá.
Sterkasta hlið fréttarinnar er skýr, nafngreind heimild í stjórnunarstöðu sem hefur beina yfirsýn yfir efnið: tæplega 300 duftker, elsta frá 2011, um 1300 bálfarir á árinu. Þetta eru sannreynanlegar tölur frá þeim aðila sem sannarlega heldur skrárnar, og efnið hefur augljóst almannagildi. Fyrirsögnin er tilvitnun sem heimildarmaðurinn sagði sjálfur, ekki niðurstaða blaðamanns, og það er rétt handverk.
Tvennt vantar. Í fyrsta lagi er lagalega grundvallaratriðið, að óheimilt sé að geyma duftker annars staðar en í líkhúsi, sett fram sem staðreynd án tilvísunar í tiltekið lagaákvæði. Lesandinn getur ekki flett því upp út frá fréttinni sjálfri, þótt heimildin sé væntanlega lög um kirkjugarða, greftrun og líkbrennslu. Í öðru lagi, og það er þyngra, er fréttin í raun ákall um lagabreytingu. Ingvar segir að löggjöf vanti algjörlega og að málaflokkurinn hafi ekki verið í forgangi hjá stjórnvöldum. Ekkert svar kemur frá dómsmálaráðuneytinu um hvort endurskoðun sé í vinnslu, hvernig núgildandi ábyrgðarreglur séu skildar eða hvort ráðuneytið sé sammála því að ábyrgðin sé óskilgreind.
Samanburðurinn við Norðurlöndin er líka látinn standa óprófaður; það hefði verið einfalt að staðfesta ársreglu um jarðsetningu í dönskum eða norskum lögum í stað þess að láta hana hvíla á minni viðmælandans.
Niðurstaða: heiðarlegt, læsilegt og upplýsandi innslag um vanrækt efni, en einsleitt í raddflóru. Þegar viðmælandi gagnrýnir stjórnvöld fyrir aðgerðaleysi á blaðamaður að hringja í stjórnvöldin. Það vantaði hér.
