Sigmundur Ernir skrifar: Eini hægriflokkurinn sem hræðist samkeppni

Greinin er birt sem lesendagrein eða skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur skrifar af sannfæringu og röksemdafærslan er skýr: Sjálfstæðisflokkurinn hafi vikið frá hefðbundinni afstöðu hægriflokka í Evrópu með andstöðu sinni við frekari samvinnu innan álfunnar. Til stuðnings vísar hann í sögulegar yfirlýsingar Bjarna eldri og yngri Benediktssonar og Guðrúnar Hafsteinsdóttur, sem gefur lesandanum einhver viðmið til að meta fullyrðingarnar. Hins vegar vantar rökstuðninginn dýpri gögn. Staðhæfingin um að „auðhringir Viðskiptaráðs" og „fákeppnisaðallinn" óttist evrópska samkeppni er sett fram sem augljós sannleikur en er í raun rökfræðileg ályktun sem þyrfti sterkari undirbyggingu, jafnvel í skoðanagrein. Tilvísanir í Pálma í Hagkaupum, Hafstein í Kjörís og Jóhannes í Bónus eru áhugaverðar en lauslega tengdar meginþræðinum. Sama á við um fullyrðinguna um að Miðflokkurinn hafi „gengst við þjóðernisöfgahægrinu"; slíkt er sterk ásökun sem höfundur leiðir ekki rökum að. Sem skoðanatexti er greinin nokkuð vel samin og fylgir skýrum pólitískum þræði, en hún byggir frekar á myndmáli og móðgandi einföldun heldur en á kröftugum rökum. Greinin er ágæt sem pólitískt pistilsverk en hefði grætt á meiri nákvæmni í fullyrðingum.