Umræðan hafi verið ruglingsleg og á lágu plani
Götuviðtal Vísis við sex vegfarendur á kjördag um kosningaumræðuna fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna um ESB-viðræður. Frumefni og eigin vinna fréttamanns, en engin lýsing á aðferð eða úrtaki og fullyrðingar viðmælenda um áróður og upplýsingaóreiðu fá að standa óskoðaðar.
Fyrirsögnin er rétt sett fram með viðtengingarhætti, „hafi verið“, og inngangurinn afmarkar sig skýrt: allir sem fréttastofa ræddi við á förnum vegi. Það er heiðarlegra en algengt er í þessu sniði. Viðmælendur eru nafngreindir, þótt tveir séu aðeins með fornafn, og fréttamaðurinn fór sjálfur út og safnaði efninu. Þetta er eigin vinna, ekki endurunnið efni annars miðils.
En tvennt vantar. Í fyrsta lagi er ekkert sagt um hversu margir voru spurðir, hvar eða hvernig valið var; lesandinn getur því ekki lagt mat á hvort einhugurinn í svörunum sé raunveruleg mynd eða úrval. Sex samhljóða svör á einum stað í miðborginni eru ekki þjóðarpúls og greinin gerir enga tilraun til að segja það upphátt. Í öðru lagi eru þungar fullyrðingar viðmælenda, um „áróður“ og að mörgu sé haldið fram sem „þolir ekki nánari skoðun“, látnar standa án þess að nokkuð sé nefnt um hvað sé átt við. Þar hefði jafnvel ein setning um raunverulegt dæmi eða vísun í fyrri fréttir miðilsins gefið efninu innihald.
Tímasetningin skerpir kröfuna: efni sem birtist kvöldið fyrir atkvæðagreiðslu og segir í reynd að umræðan hafi verið ómarktæk hefur áhrif, og því meira máli skiptir gagnsæi um aðferð. Sem svipmynd af hugarfari kjósenda gengur þetta upp og er læsilegt. Sem heimild um ástand umræðunnar er það hins vegar þunnt og ekki sannreynanlegt innan fréttarinnar sjálfrar. Fullnægjandi rútínuvinna, ekki meira.
