Snærós talaði um lygi, en sagði ekki alveg rétt frá

Það sem greinin gerir vel er auðvelt að nefna: vaxtaberandi skuldir þriggja skráðra fasteignafélaga eru tölusettar, eiginfjárhlutföll gefin upp, eignarhlutur lífeyrissjóða í Íslandsbanka tilgreindur með hlutfalli og tímasetningu, og samningsramminn frá 2009 til 2013 rakinn með fjölda opnaðra og lokaðra kafla. Þar að auki tekur höfundur fram að Samtök skattgreiðenda hafi tekið virkan þátt gegn aðild og að greining Konráðs S. Guðjónssonar hafi verið unnin fyrir Áfram Ísland. Slíkir fyrirvarar um eigin heimildir eru sjaldgæfari en þeir ættu að vera og eiga hrós skilið. Á móti stendur að nettómat stjórnvalda er aðeins kallað „mun lægra“ án tölu, þótt öll rökfærslan um brúttó og nettó snúist um þann samanburð; lesandinn getur ekki sannreynt hann innan greinarinnar. Fullyrðingin um 900 milljóna hagnað Heima fyrir hvert prósentustig verðbólgu er nefnd en aldrei skoðuð. Stærsti veikleikinn er þó bygging verksins. Greinin er sett fram sem staðreyndaskoðun, opinber gögn eigi að segja aðra sögu, en aðeins ein fylking er tekin til skoðunar og hvergi sést merki um að leitað hafi verið svara hjá Snærósi eða Evrópuhreyfingunni. Kaflinn um lífeyrissjóði sem eigendur banka og fasteignafélaga er heldur ekki prófun á tiltekinni fullyrðingu heldur sjálfstæð mótröksemd, og þar færist höfundur úr hlutverki þess sem sannreynir yfir í hlutverk þátttakanda í deilunni. Blandan er óheppileg, því góð gagnaöflun er notuð til að styðja afstöðu sem greinin viðurkennir ekki að hún hafi. Hefði höfundur einnig skoðað sambærilegar fullyrðingar úr nei-fylkingunni, eða einfaldlega boðið viðmælandanum svar, stæði verkið mun sterkar.