Hvort er verra: kommúnisminn eða Brussel?
Skoðunarpistill þar sem Sif Sigmarsdóttir byggir á eigin viðveru á fyrirlestri Francis Fukuyama í London og tengir kenningu hans um hringrás frjálslyndis og valdhyggju við niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar um aðildarviðræður við Evrópusambandið. Frumefni er til staðar, en meginrökfærslan er meira staðhæfð en sýnd.
Pistill, og því metinn á forsendum röksemda. Sterkasta hlið greinarinnar er að höfundur var sjálf á staðnum: bein tilvitnanir í Fukuyama, lýsing á fyrirlestrinum í Islington og ábending um að lesendur hafi sleppt síðustu köflum bókarinnar eru raunverulegt frumefni, ekki endursögn úr öðrum miðli.
Höfundur sýnir líka vitræna heiðarleika þar sem síst var við að búast. Rök gegn aðild eru nefnd án útúrdúra, kostnaður, stjórn fiskimiða, svigrúm til eigin ákvarðana, og fullyrt beint að Ísland eigi ekki endilega heima í sambandinu. Slík eftirgjöf styrkir greinina frekar en að grafa undan henni.
Stærsta veikleikinn er brúin á milli tveggja hugmynda. Að niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar og „hið undarlega hatur“ á Evrópusambandinu styðji hringrásarkenningu Fukuyama er sett fram sem staðreynd, en ekkert dæmi er nefnt: engin ummæli, engin ræða, ekkert úr kosningabaráttunni sjálfri. Lesandinn á að taka hughrif höfundar sem gögn.
Tilvitnunin í fyrirsögninni er sama vandamál í hnotskurn. Hún er sett fram sem það sem Fukuyama furði sig á, en hvergi kemur fram hver sagði þetta eða hvar. Fyrirsögnin hvílir þannig á orðum sem lesandinn getur ekki rakið.
