Skattahækkanir - og ein lækkun
Skoðunargrein Ólafs Stephensen gagnrýnir fjárlagafrumvarpið fyrir að ná jöfnuði með skattahækkunum fremur en útgjaldaaðhaldi, og fagnar einni breytingu: tollflokkun á pitsuosti. Röksemdirnar eru skýrar og byggja á tilgreindum opinberum gögnum, en hagsmunatengsl höfundar við eitt helsta dæmi greinarinnar eru ekki upplýst.
Greinin er birt sem skoðunarefni, og þar er hún metin á sínum eigin forsendum. Sterkasti hluti hennar er verðbólguröksemdin: að miða krónutölugjöld við mælda verðbólgu ársins, 5,2%, í stað verðbólgumarkmiðsins 2,5% vinni gegn yfirlýstum markmiðum frumvarpsins. Hún er skýrt fram sett og vísar til ábendinga seðlabankastjóra, þótt engin bein tilvitnun fylgi.
Þar sem greinin missir jafnvægið er í hinni áttinni. Höfundur segir aðhaldið á útgjaldahlið „alltof lítið“ en nefnir ekki eitt útgjaldaatriði sem skera mætti niður. Hann gengur þannig framhjá augljósustu gagnröksemdinni: að lægri verðlagsuppfærsla krónutölugjalda þýðir minni tekjur og því þörf á niðurskurði sem hann tilgreinir ekki. Fullyrðingin um „hæstu áfengisskatta á Vesturlöndum“ er sett fram án nokkurrar viðmiðunar.
Stærsti gallinn er þó gagnsæið. Ólafur Stephensen er framkvæmdastjóri Félags atvinnurekenda, sem hefur árum saman barist gegn þessari tollflokkun á pitsuosti. Þeir hagsmunir eru ekki upplýstir í greininni, og einmitt sá þáttur er notaður sem helsta jákvæða dæmið. Lesandi sem þekkir ekki höfundinn fær ekki það sem hann þarf til að vega málflutninginn.
/frimg/1/67/67/1676729.jpg)
