Ætlar ekki að láta kúga sig

Fyrirsögnin er sjónarhorn ákærðu, orðrétt og án gæsalappa í meginmáli fréttarinnar sjálfrar. Það er ekki smáatriði: þegar sakborningur lýsir rannsókn lögreglu sem „skrípaleik“ og „pólitískum ofsóknum gegn almenningi“ er það fullyrðing sem kallar á mótvægi, ekki bara endursögn. Fréttin gerir ekki grein fyrir því hvort leitað hafi verið viðbragða hjá embætti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu eða ríkissaksóknara, sem er lágmarksvinnubrögð þótt embættin svari sjaldan um mál í ferli. Einar S. Hálfdánarson hæstaréttarlögmaður er nafngreindur sem kærandi og settur þar með í hlutverk í frásögn um pólitískar ofsóknir án þess að vera spurður nokkurs.

Það sem fréttin gerir vel er að reifa efni ákærunnar sjálfrar: að skráður ábyrgðarmaður hafi ekki tilkynnt söfnun til sýslumanns áður en hún hófst. Sá hluti er sannreynanlegur úr opinberu skjali og þingfesting er staðreynd í opinberu ferli. Málsmeðferðarsagan er hins vegar öll höfð eftir Semu Erlu: að málið hafi tvívegis verið fellt niður, kært til ríkissaksóknara og sent aftur til rannsóknar. Þetta má að öllum líkindum staðfesta úr gögnum málsins, en lesandinn getur ekki sannreynt neitt af því innan fréttarinnar. Sama gildir um fjárhæðina, um 90 milljónir, um fjölda þeirra sem komust út og um samþykki sýslumannsins á Suðurlandi; hvergi er vísað til gagna sem styðja þetta annað en orða viðmælandans.

Greinin er stutt eftirfylgni við eldri frétt sama dags og ber þess merki. Að gefa sakborningi færi á að neita sök er sjálfsagt og rétt. Gallinn er að fréttin lætur þar staðar numið og lætur eina rödd bera allt: réttarfarslega tímalínuna, hvatir yfirvalda og mat á því hvort lögum hafi verið fylgt. Niðurstaða: nothæf skráning á stöðu málsins, en einhliða framsetning á ágreiningsefni sem lesandi gæti dregið skakka mynd af.