Aðför að ferðaþjónustunni
Oddviti Bláskógabyggðar gagnrýnir drög að frumvarpi um 4.500 króna náttúru- og innviðagjald á Þingvöllum, Gullfossi og Geysi. Hann telur gjaldið mismuna einu svæði, stefna fjárfestingum í óvissu og fæla ferðamenn frá. Í staðinn leggur hann til almennt gjald við komu eða brottför eða gjald á alla staði í eigu ríkisins.
Höfundur segir frá stöðu sinni í lok greinarinnar. Það skiptir máli, því hann ver beina hagsmuni sveitarfélags síns, meðal annars fasteignaskatt og útsvar. Greinin birtist sem skoðanagrein og er metin á þeim forsendum. Rökin eru skýr og fylgt er eftir með uppbyggilegri tillögu, sem styrkir hana.
Veikasti hlekkurinn er að höfundur glímir aldrei við meginrök frumvarpsins. Staðirnir þrír verða fyrir valinu einmitt vegna þess að þeir eru fjölsóttastir, og álagsstýring er yfirlýst markmið. Höfundur fullyrðir að staðirnir „geta vel tekið við fleiri ferðamönnum“ en styður það engum gögnum um álag eða gestafjölda. Orðalag á borð við „Það má öllum vera ljóst“ kemur í stað rökstuðnings.
Tölulegar fullyrðingar standa líka óstuddar. Þar má nefna fjárfestingu sem „hleypur á tugum milljarða“ og að ríkið hafi „ekki sett krónu“ í bílastæði og salerni. Frásögn af fjárfestum sem halda að sér höndum byggist á óljósri reynslu sveitarfélagsins síðustu daga, án dæma. Málflutningurinn er heiðarlegur um hagsmunina en einhliða í meðferð gagnrakanna.
