Þegar peningarnir og pólitíkin mæta nýjum veru­leika

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynntur sem byggingaverkfræðingur; hún er því metin á forsendum röksemdarfærslu og heiðarleika gagnvart lesanda, ekki á hefðbundnum fréttamannlegum kröfum um jafnvægi heimilda. Þegar sú forsenda er sett er veikleiki greinarinnar augljós: rökin eru nánast alfarið byggð á myndlíkingum og andstæðum ímynda, ekki efnislegum staðreyndum. Lýsingin á Kristrún á NATO-fundi er tilfinningaleg lofsöngstexti þar sem hvíta buxnadragtin verður að pólitísku tákni, en hvergi er vikið að einu efnislegu markmiði eða árangri fundarins. Andstæðan við mynd af Guðrúnu Hafsteinsdóttur „í gallabuxum að slafra í sig ís" er beinlínis uppbyggð sem retorísk gildra frekar en rökræða; engin tilraun er gerð til að meta stefnumál andstöðunnar á efnislegum forsendum. Fullyrðingar eins og að Kristrún tali „af meiri þekkingu um ríkisfjármál, stýrivexti og kaupmátt en Flokkurinn hefur gert árum saman" eru algjörlega ósannaðar; ekki er bent á eitt dæmi, eitt ráðstöfunaráform eða eina tölu til stuðnings. Þetta gerir greinina að áróðursverki frekar en vel rökstuddri skoðanagrein. Skoðun á ásýnd forsætisráðherra á erlendum vettvangi er fullkomlega lögmætt viðfangsefni, en heiðarleg meðhöndlun krefst einhverrar viðleitni til að styðja lofið við efni og fyrirheit ríkisstjórnarinnar, ekki bara fagurfræðilega myndlýsingu.