Full­vinnsla heima, tollfrjálsir markaðir og raun­hæf leið til að styrkja Krónuna og lands­byggðina

Greinin er birt sem skoðun, og þar gildir fyrst og fremst gæði rökstuðnings og heiðarleiki í meðferð efnisins. Höfundur setur fram skýra og rökrétta þræði: tollfrjáls aðgangur að Bretlandi og Indlandi gefi Íslandi forskot umfram ESB-markaðinn, og fullvinnsla heima skili meiri virðisauka. Þetta er skýr hugmyndafræðileg afstaða og framsetningin er gagnsæ að því leyti. Hins vegar er rökstuðningurinn veikburða á nokkrum stöðum. Talan 360 milljarðar króna í útflutningi óunninns fisks er sett fram án tilvísunar í Hagstofu, Sjávarútvegsráðuneytið eða önnur opinber gögn. Fullyrðingin um að „tugir milljarða tapist í tollum ESB" er óstudd útreikningum eða heimildum; lesandinn fær ekkert í hendur til að meta hvort þetta sé raunhæft mat eða ýkjur. Samanburðurinn við ESB er einhliða: höfundur nefnir hvorki að EES-samningurinn veitir Íslandi víðtækan markaðsaðgang né að ESB-markaðurinn er margfalt stærri en breski í heild. Tilvísun í fríverslunarsamning Íslands og Indlands er áhugaverð en óljós; ekki er tilgreint hvenær samningurinn var undirritaður eða hvaða vörur falla þar undir. Samanburðurinn við Færeyjar er í sama meiði: enginn heimild, ekkert dæmi um hvaða árangur náðist. Að höfundur sé byggingafræðingur er heiðarlega tekið fram, en greinin hefði haft meiri þyngd ef hún vísaði í hagfræðilegar greiningar eða opinber gögn. Sem skoðanagrein er þetta viðunandi en ekki sérstaklega vel undirbyggð; fullyrðingar eru settar fram sem augljósar staðreyndir þar sem rökstuðningur og heimildir hefðu þurft að fylgja.