Arna greinir frá ofbeldi sem hún sat ein með í áratugi – „Þess vegna er svo mikilvægt að við höfum göngu eins og Druslugönguna“

Greinin fellur í greinaflokkinn viðtal eða persónuleg frásögn, þar sem ein rödd er miðja efnisins. Á þeim forsendum er eðlilegt að Arna sé eina heimildin um eigin reynslu. Blaðamaður bætir þó við tölfræðilegri fullyrðingu um að trans konur séu fjórum sinnum líklegri til að verða fyrir kynferðisofbeldi, án þess að tilgreina hvaða rannsókn er um að ræða, hvar hún var birt eða hvenær. Orðin „rannsóknir sýna" án nánari tilvísunar duga ekki sem heimild; lesandinn getur ekki sannreynt þessa tölu á eigin spýtur. Einnig er fullyrðing um „ný lög í Bretlandi" sem skyldi trans konur til að nota karlaklósett sett fram án nánari útskýringar á hvaða löggjöf er um að ræða. Þetta er veikleiki, sérstaklega þar sem umdeild lagasetning í öðru landi getur auðveldlega verið röng eða ónákvæm ef henni er lýst lauslega. Frásögnin sjálf er skýr og vel framborin, tilvitnun í Örnu er rík og samtalsgreinin skilar tilfinningalegu efni hennar vel. Framsetningin er þó algerlega í einu sjónarhorni, sem er eðlilegt í þessu formi, en þegar blaðamaður bætir staðhæfingum við sem eru ekki eigin reynsla heimildarmanns heldur almennar fullyrðingar um samfélag og löggjöf, ber að gera meiri kröfu um heimildir.