Skekkjan er hjá hinu opinbera
Ritstjórnarleiðari sem byggir röksemdafærslu sína á tölum úr yfirlýsingu peningastefnunefndar, Peningamálum og orðum seðlabankastjóra á kynningarfundi. Efnistökin eru þétt og gagnastudd, en úrvinnslan er valkvæð þar sem hún hentar niðurstöðunni.
Leiðari, birtur sem ritstjórnarefni, og því er ekki gerð krafa um raddflóru. Það sem lyftir textanum er að hann vísar í sannreynanleg gögn: stýrivaxtaákvörðun, klofna nefnd, hagvaxtarspá sem lækkar úr 1,6% í 1,4%, matvöruverð sem hjaðnar úr 5,8% í 3,9% og halla hins opinbera sem nemur 1,8% af landsframleiðslu. Lesandi getur flett þessu upp í Peningamálum og þjóðhagsreikningum.
Rökfærslan stangast hins vegar á við eigin heimild. Greinin hefur það rétt eftir nefndinni að mælda verðbólgu megi rekja til opinberra gjalda OG áhrifa stríðsátaka í Mið-Austurlöndum, en í lokakaflanum er allri ábyrgðinni skellt á stjórnvöld. Sá annar þáttur hverfur.
Annað atriði: fullyrðingin um að vextir hafi hækkað frá því ríkisstjórnin tók við sleppir vaxtalækkunarferlinu sem gekk yfir á tímabilinu. Þá er hækkunum ríkis og sveitarfélaga steypt saman í eina sök, þótt sveitarfélögin séu ekki á ábyrgð ríkisstjórnarinnar. Heiðarlegri leiðari hefði nefnt fjármálaáætlun stjórnvalda og hrakið hana, í stað þess að láta hana ónefnda.
