Þjóðin sagði nei. En „látum eins og ekkert sé…”
Skoðanagrein sem gagnrýnir utanríkisráðherra og ríkisstjórnina fyrir að hafna því að draga ESB-umsóknina formlega til baka eftir að þjóðaratkvæðagreiðsla fór á hinn veginn. Röksemdin er skýrt byggð upp en hvílir á því að leggja að jöfnu tvennt sem stjórnvöld halda sundur. Ein tölulega staðhæfing er nafngreind, önnur stangast á við forsendur greinarinnar sjálfrar.
Greinin er birt sem skoðanaefni og verður því metin á rökum, ekki heimildajafnvægi. Þar liggur hins vegar helsti veikleikinn: kjarni málsins er hvort það sé sami hluturinn að hætta viðræðum og að afturkalla umsóknina formlega. Höfundur fellir þetta saman í eina setningu, „látum eins og ekkert sé“, og lætur sterkustu mótröksemdina, að aðildarumsóknin sé aðgerðalaus og formleg afturköllun því óþörf, ósvarað. Sterk skoðanagrein hefði svarað þeirri röksemd, ekki gengið framhjá henni.
Ein tala er nafngreind og sannreynanleg: áætlun Landskjörstjórnar um 500 til 600 milljónir króna. Það er til hróss. Þingtalan er hins vegar vandræðaleg. Ef 29 þingmenn studdu og 30 voru á móti fóru málið ekki fram; það stangast á við þá mynd sem greinin dregur upp af þingheimi sem knúði ferlið áfram. Höfundur skýrir þetta ekki og lesandi stendur uppi með innri mótsögn.
Brexit-samanburðurinn er notaður sem lokaslagorð fremur en greining. Þar hvarf forsætisráðherra af sviðinu; hér lýtur málið öðrum stjórnskipulegum forsendum. Myndmálið um stólinn við samningaborðið er hnyttið en bætir engu við röksemdina.
