„Þjóðin á rétt á að vita“
Greinin fjallar um gagnrýni Guðrúnar Hafsteinsdóttur, formanns Sjálfstæðisflokksins, á svör Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur utanríkisráðherra í viðtali um ESB-þjóðaratkvæðagreiðsluna. Efnið byggist nær eingöngu á sjónarmiðum Guðrúnar og úrdrætti úr viðtali sem birtist annars staðar; sjónarmið ríkisstjórnar eða utanríkisráðherra fást aðeins í gegnum þær tilvitnunar sem Guðrún velur að bregðast við.
Greinin er í raun endursögn á færslu Guðrúnar Hafsteinsdóttur ásamt útdrætti úr viðtali Elísabetar Ingu við Þorgerði Katrínu. Hér blasir verulegur jafnvægisvandi við: sjónarhorn stjórnarandstöðunnar ræður ferðinni frá fyrirsögn til loka, en á engan hátt er leitað eftir viðbrögðum utanríkisráðherra eða fulltrúa ríkisstjórnarinnar við gagnrýninni. Tilvitnun úr viðtalinu kemur eingöngu fram í því samhengi sem Guðrún setur það, og lesandinn fær ekki heildarmynd af svörum Þorgerðar. Þetta er birt sem frétt, ekki pistill, en framsetningin virkar sem vettvangur fyrir einn stjórnmálaflokk. Viðtalið sem vísað er til er frá öðrum miðli og höfundurinn bætir engu eigin fréttaöflun við umfram afritun tilvitnana. Tilkynningarfréttamennska af þessu tagi, þar sem sjónarmið eins aðila eru miðluð óáreitt, krefst að minnsta kosti tilraunar til að ná til gagnaðilans til að uppfylla grundvallarkröfur um sanngirni.
