Skóli án að­greiningar má missa sín

„Allt þetta vil ég tengja við“: í þessum orðum liggur veikasti hlekkur greinarinnar. Hún er birt sem skoðunargrein og er metin á þeim forsendum. Höfundur raðar saman PISA, umfjöllun Kveiks og ofbeldi í skólum og lýsir síðan stefnunni sem orsök vandans. Tengslin eru hins vegar fullyrt, ekki sýnd. Aðrar skýringar, svo sem fjármögnun, mönnun eða útfærsla sveitarfélaga, eru hvergi vegnar á móti.

Þá er innri spenna í málflutningnum. Í upphafi er hugsjónin sögð falleg og vandinn sagður liggja í framkvæmdinni, en niðurstaðan er að fella stefnuna alfarið niður. Lesandinn fær ekki að vita hvers vegna betri framkvæmd dugir ekki. Ekki er heldur vikið að lagalegum grunni stefnunnar eða að þeim rökum sem fylgjendur hennar myndu tefla fram.

Meginatriðið, að sérúrræði jafngilda ekki útilokun, er skýrt og vel orðað. Höfundur vísar til nafngreindra heimilda sem lesandinn getur sannreynt og gerir heiðarlega grein fyrir flokkstengslum sínum. Eitt tilfinningaþrungið viðtalsbrot ber þó of mikinn þunga í rökfærslunni.