Sjálfsmark ríkisstjórnarinnar á kostnað Háskóla Íslands
Forseti Stúdentaráðs Háskóla Íslands gagnrýnir útfærslu skólagjalda fyrir nemendur utan EES sem taka gildi skólaárið 2027 til 2028. Hún telur að skortur á undanþágum fyrir handhafa tímabundinna dvalarleyfa hindri íslenskunám innflytjenda. Hún varar jafnframt við því að fækkun nemenda geti stefnt námsleiðum og fjármögnun HÍ í hættu.
„Samkvæmt upplýsingum sem Stúdentaráð hefur fengið frá háskólaráðherra“: á þessari setningu hvílir ein þungamiðja pistilsins. Lesandinn fær þó hvorki að vita hve stór niðurfellingarkvótinn er né hvers vegna hann er „engan veginn fullnægjandi“. Í skoðanagrein þar sem höfundur gerir grein fyrir stöðu sinni sem forseti Stúdentaráðs er þetta helsta glufan í annars traustri röksemdafærslu.
Annað er til fyrirmyndar. Höfundur vísar í vef HÍ, Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, tungumálastefnu Landspítalans, úttekt OECD frá 2024 og reynslu Noregs, allt með tölum sem lesandi getur flett upp. Hún afmarkar málflutninginn líka heiðarlega: deilt er um útfærsluna en ekki réttmæti gjaldanna, og yfirlýst markmið laganna eru rakin áður en þau eru gagnrýnd.
Samanburðurinn við Noreg er veikasti hlekkurinn. Höfundur bendir sjálf á að Noregur hafi verið eina ríkið án styrktarsjóðs, en hér á landi er boðaður kvóti til niðurfellingar gjalda. Danmörk, þar sem fækkunin var 20%, gæti því átt betur við. Sviðsmyndin um mikinn skell hjá HÍ hvílir þannig á versta dæminu. Þá er ekki tilgreint hvaðan tölurnar um nám í miðaldafræðum koma.
