Hvenær er faglegt að spyrja fagfólk?
Skoðunargrein mannréttindalögfræðings sem notar deilurnar innan SÁÁ sem tilefni til að spyrja hver hafi rétt til að veita fagfólki aðhald í heilbrigðiskerfinu. Höfundur forðast markvisst að taka afstöðu í sjálfu SÁÁ-málinu og heldur sig við almennu spurninguna. Röksemdafærslan er skýr en fremur almenn og laus við gögn.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis, og styrkur hennar liggur í því sem höfundur gerir ekki: hún hafnar því afdráttarlaust að kveða upp úr um hver hafi rétt fyrir sér í deilunni innan SÁÁ. Bæði sjónarmið eru rakin í fyrstu efnisgrein, gagnrýni fráfarandi fagstjórnenda og andmæli stjórnarinnar, og málinu er þar með lokað sem dæmi en ekki gert að sakarefni. Það er ritstjórnarlegt hófstillingarval sem á að vera algengara í skoðanaskrifum um umdeild mál.
Röksemdakeðjan sjálf er heiðarleg. Höfundur gefur andstæðunni sitt, viðurkennir að fagfólk þurfi sjálfstæði og að stjórn eigi ekki að ákveða meðferð einstaklinga, og byggir greinarmuninn milli faglegs sjálfstæðis og faglegrar friðhelgi á því. Tilvísun í lögbundið eftirlitshlutverk landlæknis er eina staðfesta heimildin og hún er rétt notuð.
Þar liggur líka svakinn. Greinin er nær alveg gagnalaus: engar tölur um endurhæfingu, útskriftir eða árangursmælingar, aðeins persónuleg reynsla af ömmu höfundar og óskilgreind reynsla af því að hafa „setið hinum megin við borðið“. Hvar það var er ekki upplýst, og í samhengi við SÁÁ-umræðuna hefði það mátt koma fram. Spurningalistarnir eru margir en tillögurnar fáar.
