Óttaðist um líf sitt í bílakjallaranum
Dómsfrétt úr aðalmeðferð Höfðatorgsmálsins í Héraðsdómi Reykjavíkur, byggð á skýrslutöku af brotaþola, framlagningu myndbandsgagna og spurningum saksóknara. Blaðamaður var sýnilega á staðnum og lýsir bæði vitnisburði og því sem sást á upptökum. Vörn sakborninga er nefnd, en efni skýrslna þeirra ekki rakið.
Sterkasti þáttur fréttarinnar er aðgreiningin milli þess sem brotaþoli segir og þess sem sést á gögnum. Orðavalið er disiplínerað: „segist“, „kvaðst“, „meints“, „grunaður um“. Þegar blaðamaður lýsir upptökum úr öryggismyndavélum er líka tekið fram hvað sést illa eða ekki, meðal annars að stungan sjáist ekki þar sem brotaþoli lá hálfur á bak við vegg. Slík varkárni í frumheimild er of sjaldgæf í íslenskri dómsumfjöllun.
Jafnvægið er hins vegar hálfnað. Kjarni vörnarinnar kemur fram, að ekki sé unnt að sanna hverjir voru að verki, og saksóknari gengur á brotaþola um raunverulega ástæðu fundarins. En fréttin nefnir að sakborningarnir þrír hafi gefið skýrslu fyrr sama dag og segir svo ekkert um hvað þeir sögðu. Lesandinn fær nákvæma útgáfu eins aðila og lagatæknilega samantekt frá öðrum. Þetta var í valdi blaðamannsins að bæta.
Enginn er nafngreindur, hvorki brotaþoli né sakborningar, sem er rétt á þessu stigi máls. Tölur um handtökur og sakborningsstöðu eru ekki festar við tilgreint skjal, en eru sannreynanlegar í málsgögnum sem fréttin vísar til.
