Dorrit blandar sér líka inn í Evrópuumræðuna: „Við verðum að læra af mistökum Breta“
Fréttin endurvinnur skoðanagrein Dorrit Moussaieff sem birtist á Vísi, með löngum beinum tilvitnunum og engri sjálfstæðri fréttavinnu. Heimildin er þó nefnd og lesandi getur rakið hana. Framsetningin dregur skilnað hennar við Ólaf Ragnar Grímsson inn í málið án þess að það sé skýrt hvað það hefur með efnisatriðin að gera.
Uppruni efnisins er skýr og það er greininni til tekna: lesandinn fær að vita að þetta er grein Dorrit á Vísi og getur flett henni upp. Þar endar hins vegar fréttavinnan. Beinar tilvitnanir eru einfaldlega fluttar áfram, engin viðbót, ekkert samhengi um hvaða kröfur eru raunhæfar í aðildarviðræðum og engin tilraun til að skoða hvað „mistök Breta“ eiga að þýða í samningatæknilegum skilningi.
Ummælin eru efnislega umdeild. Fullyrðingin um að Evrópusambandið þurfi meira á Íslandi að halda en Ísland á sambandinu er sett fram án nokkurs viðnáms, og hugmyndin um að byrja á að krefjast 100% er borin fram sem samningaráð frá kaupmannsdóttur í Jerúsalem, ekki sem mat á formlegu viðræðuferli þar sem aðlögunarkröfur eru að stórum hluta fyrirfram gefnar. Blaðamaður hefði getað fengið eitt viðtal, eitt símtal, við einhvern sem þekkir viðræðuferlið, og fréttin hefði orðið að frétt.
Skilnaðarvinkillinn er hin veika hliðin á framsetningunni. Að tengja pólitíska afstöðu konunnar við að hún „stendur nú í skilnaði“ við mann sem er andstæðingur viðræðna gerir efnislega afstöðu að fjölskyldudrama. Það er ritstjórnarval, ekki upplýsing, og ekkert í greininni styður að skilnaðurinn skýri afstöðuna.
Niðurstaða: gagnsæ endurvinnsla á annars miðils efni, birt daginn fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu, þar sem sterkar fullyrðingar fara óáreittar í gegn og persónulegt samhengi er notað sem krydd. Lesandi sem byggir eingöngu á þessari frétt fær afstöðu, ekki upplýsingar.
