Já til að sjá hvað?

Greinin er birt sem skoðanaefni og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Höfundur gerir margt vel: dæmin um Álandseyjar, danska sumarhúsaákvæðið og bresku samningana eru áþreifanleg og sannreynanleg, ummæli Ine Eriksen Søreide eru eignuð nafngreindum aðila, og spá hagfræðideildar Landsbankans er tilgreind sem uppspretta. Þá er honum til hróss að hann viðurkennir sjálfur veikleika í eigin málstað, til dæmis að ESB standi sig ekki óaðfinnanlega í loftslags- og netrisamálum. Slík fyrirvarasemi er sjaldgæfari í kosningaáróðri en hún ætti að vera.

Veikleikarnir liggja í því sem sleppt er. Setningin „með aðild og upptöku evru“ rennir tvennu saman sem er ekki eitt og hið sama: evruupptaka krefst þátttöku í gengissamstarfi og uppfyllingar Maastricht-skilyrða um árabil, og það er kjarnaatriði í kosningaumræðunni sem lesandi fær ekki að sjá. Sömuleiðis eru undanþágudæmin ekki alveg sambærileg við sjávarútveginn, þar sem sameiginleg stefna heyrir undir einkalögsögu sambandsins; höfundur nefnir þennan mun ekki einu orði. Brexit-dæmið er líka hæpið, því samningurinn frá 2016 tók aldrei gildi.

Alvarlegasta rökvillan er í fimmta lið, þar sem andstæðingar aðildar eru bendlaðir við þá sem berjast gegn frelsi og mannréttindum. Það er persónuárás fremur en rök og veikir grein sem að öðru leyti heldur sig við efnisatriði. Fullyrðingar á borð við „flestir sem þekkja til eru sammála“ og „deilir enginn um“ eru sömuleiðis ódýrar; þær eru ekki sannreynanlegar innan greinarinnar og hefðu mátt víkja fyrir tilvísun í tiltekna greiningu.

Niðurstaða: hæfilega vel unnin málsvörn með nafngreindum dæmum og talnalegri undirstöðu, en með fyrirvörum sem skipta lesanda máli einmitt vegna þess að kosið er daginn eftir.