Halla: Enginn á einkarétt á ástinni til Íslands
Bein endursögn á ræðu forseta Íslands við þingsetningu, byggð á löngum beinum tilvitnunum úr opinberum viðburði. Heimildin er nafngreind og skýr, en fréttin bætir engu samhengi við og segir aldrei hver niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar varð.
Heimildin er eins traust og þær gerast: forseti Íslands, í ræðu á opinberum viðburði, með löngum beinum tilvitnunum sem lesandinn getur borið saman við upptöku af þingsetningunni. Þarna er ekkert milliliðalag, engin ónafngreind „heimild nærri forsetaembættinu“. Fyrir stutta viðburðafrétt er þetta rétt handverk.
En fréttin lætur staðar numið þar sem hún hefði getað gefið lesandanum fótfestu. Þjóðaratkvæðagreiðslan um framhald aðildarviðræðna er kjarni ræðunnar, en hvergi kemur fram hver niðurstaðan varð né hversu mjótt var á mununum í raun. Setningin „þótt mjótt hafi verið á munum“ stendur ein, í tilvitnun frá forsetanum sjálfum. Ein málsgrein með tölum hefði kostað blaðamanninn eina mínútu.
Framsetningin er hlutlaus; fréttin endursegir án þess að túlka og forðast að draga pólitískar ályktanir af orðum forsetans. Ekkert er út á það að setja. Þetta er hins vegar hrein tilvitnanaskráning, ekki umfjöllun: engin viðbrögð þingmanna, engin greining á því hvers vegna forsetinn kýs þennan tón núna. Snyrtileg rútínuvinna, hvorki meira né minna.
