„Ríkisstjórnin þarf að kíkja í spegil“
Frétt mbl.is endursegir ræðu Sigríðar Maríu Egilsdóttur á útifundi Áfram Íslands og gerir það með skýrri tilvísun í hana sjálfa allan tímann. Vandinn er sá að lagalegar og stjórnskipulegar fullyrðingar um afleiðingar ESB-aðildar eru bornar fram án nokkurs samhengis, mótraddar eða staðreyndaskoðunar, í miðri þjóðaratkvæðagreiðslubaráttu.
Það sem greinin gerir rétt er einfalt en ekki lítilvægt: hver einasta fullyrðing er eignuð nafngreindum ræðumanni, staður og samhengi eru tilgreind, og fyrirsögnin er innan gæsalappa. Lesandinn er ekki í vafa um að hér talar tiltekinn stjórnmálalögfræðingur á baráttufundi, ekki blaðamaður.
En miðlunin stöðvast þar. Fullyrðingar um að Evrópudómstóllinn muni hafa síðasta orðið fram yfir Hæstarétt, að reglur ESB fái lagagildi „án viðkomu Alþingis“ og að breytingarnar séu „óumsemjanlegar“ eru umdeild atriði sem lögfræðingar og stjórnmálamenn deila hart um. Þær eru látnar standa ómótmæltar og án skýringar á því hvað í þeim er tæknilega rétt og hvað er túlkun. Blaðamaður hefði getað gert tvennt með lítilli fyrirhöfn: sett inn eina efnisgrein um hvernig þessi atriði líta út frá öðru sjónarhorni, eða leitað viðbragða frá ríkisstjórninni sem er sakað um óheiðarleika í málsvörn. Hvorugt var gert.
Þegar mál er í þjóðaratkvæðagreiðsluferli er ekki nóg að endursegja eina ræðu rétt. Frétt sem flytur boðskapinn frekar en að fjalla um hann skilar lesandanum einhliða mynd, jafnvel þótt tilvitnanir séu réttar. Vinnubrögðin eru snyrtileg en ristir grunnt; þetta er nær fundargerð baráttufundar en fréttaskrifum um efnið sjálft.
