Sigríður miður sín yfir stöðunni: „Öllum virðist skítsama, því miður“
Fréttin endurvinnur viðtal Morgunblaðsins við Sigríði Sigurðardóttur og bætir við ræðu Snorra Mássonar á Alþingi. Heimildir eru nafngreindar og sannreynanlegar, en ekkert frumkvæði er í vinnslunni og engin andstæð rödd fær orðið í deilumáli sem endar í lagasetningarhugmynd.
Allt kjötið í þessari frétt er fengið annars staðar: viðtalið er Morgunblaðsins, ræðan er af Alþingi. Miðillinn viðurkennir það hreinlega, sem er betra en að fela það, en eftir stendur að hvergi er talað við nokkurn mann fyrir þessa frétt. Einfalt símtal í eitt af þeim fyrirtækjum sem skiltamyndirnar sýna hefði breytt endurvinnslu í frétt.
Fullyrðingin um að „stór hluti fyrirtækja í ferðaþjónustu“ noti ensk nöfn og að ástandið hafi „síst batnað“ er sett fram án tölu eða tilvísunar. Greinin nefnir að Sigríður hafi rannsakað enskuvæðingu í ferðaþjónustu; þá rannsókn mátti vitna til með tölum. Lesandinn getur ekki sannreynt þetta innan fréttarinnar sjálfrar.
Umdeildasti þátturinn er frumvarpið um að auglýsingar skuli vera á íslensku. Þar er aðeins flutningsmaður látinn tala. Enginn fulltrúi ferðaþjónustu, engin lögfræðileg úttekt á samræmi við tjáningarfrelsi eða EES, engin gagnrök. Framsetningin tekur undir án þess að segja það: orðaval eins og „ómyrk í máli“ og „einmitt“ tengir raddirnar í eina samhljóða frásögn.
