Hryðjuverkaákvæðið einkennist af óvissu

Greinin byggir fyrst og fremst á einni meistararitgerð og notar hana sem meginstoð. Það er fullkomlega eðlileg nálgun í fréttaflutningi; heimild er nafngreind, stofnun tilgreind og ritgerðin sannreynanlegt skjal. Sjónarmið tveggja aðila eru tilgreind í stuttu máli, þingmanns Viðreisnar sem vill endurskoðun og verjanda Sindra sem er á öðru máli, sem gefur lesandanum ákveðið samhengi. Hins vegar er umfjöllun um þau sjónarmið einkar grunn; hvorugur er vitnað beint og ekki er ljóst hvort Morgunblaðið leitaði eftir viðtali við þá eða hvort verið er að vísa í fyrri umfjöllun. Þar ber greinin einkennilegan svip, þar sem hún nefnir ágreining en leitar hans ekki frekar. Einnig skortir rödd frá löggæslu, ákæruvaldi eða öðrum fræðimönnum sem hefðu getað veitt mótvægi eða samhljóm við niðurstöður ritgerðarinnar. Framsetningin hallar nokkuð í þá átt að endurskoðun sé nauðsynleg, enda er niðurstaða ritgerðarinnar dregin fram sem lykilskilaboð greinarinnar án þess að gagnrýnar spurningar séu settar fram. Á heildina litið er þetta viðunandi fréttaflutningur sem byggir á nafngreindri heimild, en skortur á dýptarviðtölum og breiðari heimildanotkun hemur gæðin.