Bless toll­frjálsu Temu, Shein og Ali­baba

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur gefur sig fram sem þingmaður Sjálfstæðisflokksins, sem er til fyrirmyndar hvað gegnsæi varðar. Í heildina er rökstuðningurinn vel uppbyggður fyrir greinartegundina: höfundur vísar í nafngreinda aðila eins og Gunnar Pálsson, fyrrverandi sendiherra, og tilgreinir grein hans í Morgunblaðinu; hann vitnar beint í orð Kristrúnar Frostadóttur í hlaðvarpi og nefnir Andrius Kubilius að nafni. Þetta gefur lesandanum færi á að sannreyna lykilatriði. Veikleikar eru þó til staðar. Fullyrðingin um að 90% tollnúmera á Íslandi séu tollfrjáls á meðan aðeins 30% séu það innan ESB er sett fram sem staðreynd án tilvísunar í uppsprettu. Sama á við um fullyrðinguna um að gengi krónunnar hafi sveiflast minna en evrunnar, þar sem aðeins er vísað í ónafngreinda „sérfræðinga". Í skoðanagrein er slíkt ekki jafn alvarlegt og í frétt, en þar sem tölurnar eru kjarninn í röksemdafærslu höfundar hefði verið betra að vísa í gögn frá Tollstjóra eða Seðlabanka. Kenningin um að ríkisstjórnin haldi verðbólgu vísvitandi uppi til að knýja fram ESB-aðild er djarft samsæriskenningarnæmt sjónarmið sem höfundur sjálfur viðurkennir að hann „vonast til" að sé rangt, en hann setur það engu að síður fram sem einu „rökréttu" skýringuna. Þar hefði heiðarlegri framsetning falið í sér viðurkenningu á öðrum mögulegum skýringum á aðgerðaleysi stjórnvalda. Greinin er skýrt pólitískt innlegg og ber að meta sem slíkt.