Ein­mitt, al­veg hreint stór­kost­leg vörn

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur byggir röksemdafærslu sína á nokkrum meginþáttum: fjármagnsflæði milli ríkja og ESB-sjóða, afkomu evrunnar og nýleg tollamál við Bandaríkin. Á hverjum þessara sviða er rökstuðningurinn misvel undirbyggður. Fullyrðingin um að Ísland yrði hreinn greiðandi í ESB er almennt viðurkennd í umræðunni og höfundur vísar réttilega til þess að einungis sé deilt um fjárhæðirnar. Hins vegar er lýsingin á evruna einhliða; höfundur segir að ESB-sinnar tali „helzt aldrei" um annað en vexti, en vísar einungis óljóst í „skýrslur sem unnar hafa verið fyrir Evrópusambandið" án þess að nefna þær á nafn. Þar skorti meiri nákvæmni. Tollahlutinn er skýrastur og sannreynanlega mestur; tölurnar um 10%, 15%, 20% og 50% tolla endurspegla opinberlega þekktar forsendur tolladeilunnar 2025, og höfundur dregur skýra ályktun af samanburðinum. Veikleiki greinarinnar sem rökfærslu er að hún einbeitir sér að kostnaðarhliðinni án þess að viðurkenna að mótrökin snúast oft um aðra þætti, til dæmis aðgang að innri markaði, en höfundi er heimilt sem skoðanaskáld að velja sjónarhorn sitt. Kaldhæðnistónninn í fyrirsögn og lokaorðum er skýr stílbrögð sem gera lesanda ljóst að um röksemdalega gagnrýni á andstæð sjónarmið er að ræða, ekki hlutlausa fréttagerð. Í heild er þetta þokkalega vel rökstudd skoðanagrein með skýran þráð, en henni hefði verið til framdráttar að nefna skýrslurnar um evrusvæðið á nafn og gefa sér aðeins aukinn frest við mótrökin.