Spjallað í Reykja­vík á meðan drónarnir dynja á Kænu­garði

Greinartegund er viðtal, sem þýðir að ekki er sjálfkrafa ástæða til að krefjast gagnrýninna radda. Engu að síður er athyglisvert hversu langt blaðamaðurinn gengur í að bæta eigin skýringarefni og samhengi inn í viðtalið; hann útskýrir Patriot-kerfi, skotflaugor, vélmenni á víglínunni og stöðu friðarviðræðna á þann hátt sem gerir greinina meira að yfirlitsgrein um stríðið en hefðbundið viðtal. Þetta er í sjálfu sér styrkleiki, en skapar jafnframt vandamál: nánast allar fullyrðingar um hernaðarstöðuna og friðarviðræðurnar eru annað hvort heimfærðar til sendiherrans eða til Selenskís á samfélagsmiðlum. Staðhæfingar á borð við að æðstu herforingjar Rússlands hafi „sannfært Pútín" um yfirráð yfir öllu Donbas fyrir næsta haust, eða að embættismenn í Kænugarði telji sig minna viðkvæma gagnvart þrýstingi Bandaríkjanna, standa án tilvísana í tilteknar heimildir; lesandinn getur ekki rakið þær til upprunalegs gagns. Tilvísunin í Wall Street Journal um vélmenni á víglínunni er nefnd en ekki tengd, sem dregur úr sannreynanleikagildi hennar. Framsetningin er alls staðar úkraínsk; rússnesk sjónarmið birtast aðeins sem andstæður sem sendiherranum er leyft að gagnrýna án mótvægis. Þetta er skiljanleg afleiðing þess að viðtalið er tekið við úkraínskan embættismann, en þegar blaðamaðurinn skrifar langar greinargerðir um hernaðarstöðuna og friðarviðræðurnar, á sömu forsendum og sendiherrinn leggur upp, hefði verið rétt að vísa í óháðar heimildir eða a.m.k. nefna hvar upplýsingarnar koma upprunalega frá. Tilvísun í tístfærslur Selenskís sem aðalheimild um fjölda dróna og fórnarlamba er veikleiki; opinber yfirlýsing er heimild, en einhliða heimild. Á heildina litið er greinin vel rituð og umfangsmikil, en hún verður einhvers konar blendingur viðtals og yfirlitsgreinar þar sem greinileg stefna í úkraínska áttina ræður framsetningunni.