Hver bauð Baudenbacher?

Greinin er birt sem skoðun, og á þeim forsendum ber að meta hana á gæðum rökstuðningsins og heiðarleika í umfjölluninni. Þar stendur hún mjög vel. Höfundur vísar í fjórar til fimm aðgreinanlegar heimildir: tilkynningu Baudenbacher Law AG, umfjöllun RÚV, tvær fréttir á Vísi um afstöðu rektors og umsókn Ragnars Árnasonar, og frétt Morgunblaðsins um aðstandendur fundarins. Hann greinir skýrt á milli þess sem gögnin sýna og þess sem hann veit ekki, og varar ítrekað við því að draga of víðtækar ályktanir. Þessi aðferðafræðilega varkárni er greininni til sóma; höfundur heldur sig við sannreynanlegar fullyrðingar og merkir vandlega hvar göt eru í upplýsingakeðjunni í stað þess að fylla þau með ágiskun. Helsti veikleiki greinarinnar er að gagnsæiskrafan beinist nánast eingöngu að nei-hliðinni í Evrópuumræðunni. Höfundur nefnir í einu skiptinu sem meginreglu að sama ætti að gilda um já-hliðina, en útfærir ekki þann samanburð; engin dæmi eru tekin um gagnsæi eða skort á gagnsæi meðal þeirra sem styðja aðild. Þetta skekkir hlutföllin í texta sem berst fyrir jafnri beitingu reglunnar. Auk þess er tóninn stundum frekar kennslulegur, en það er stílval en ekki ritstjórnarlegt vandamál. Á heildina litið er þetta vel rökstudd og vel heimildaferð skoðanagrein sem gengur lengra en flestar álíka greinar í því að skýra og aðgreina heimildirnar sem hún byggir á.