Nei eða já? Af eða á?

Greinin er birt sem skoðunarefni og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Sterkasta hald hennar er bein tilvitnun í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar; lesandinn getur flett henni upp og sannreynt orðalagið. Það er meira en margir pistlahöfundar leggja á sig.

En þá kemur veikleikinn. Sú fullyrðing sem allur dómur greinarinnar hvílir á, „vextir hafa hækkað og horfur í atvinnulífinu versnað“, er sett fram án tölu, tímabils eða tilvísunar í Seðlabankann, Hagstofuna eða nokkra spá. Þetta er umdeilanleg staðhæfing um mælanlega hluti og hún er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar. Höfundur sem starfar á efnahagssviði hefur þessi gögn við höndina; að sleppa þeim er valkostur, ekki þvingun.

Sama gildir um matið á að evruvegferð tæki „líklega 10-15 ár“. Talan getur vel verið byggð á greiningum, en hún er kynnt sem sjálfsagður hlutur án þess að nokkur uppruni sé nefndur, og hún gerir töluvert af verkinu í rökfærslunni: hún ýtir ESB-leiðinni út fyrir sjónarrönd. Þar hefði ein tilvísun styrkt greinina mikið.

Röksemdafærslan notar líka strámann. „Einhverjir kynnu jafnvel að segja að örþjóð í ballarhafi ráði ekki við það og ætti að útvista því“ er ekki afstaða sem nokkur ESB-sinni hefur sett fram með þeim orðum; hún er samin til þess að hrekja hana. Alvöru rök gegn aðildarviðræðum eru til og höfundur hefði getað tekist á við þau.

Lýsingin á lýðveldistímanum sem „efnahagsundri“ sleppir sömuleiðis öllu því sem gengur á móti: verðbólguárunum, gjaldeyrishöftum, bankahruninu. Skoðunargrein má vera hlutdræg, en hún má ekki fela þau atriði sem lesandi þekkir og sem beinlínis stríða gegn niðurstöðunni.

Loks endar greinin á „Erfitt er oft að finna svarið“, þótt hún hafi í raun þegar valið sitt svar. Sá varnagli virkar meira eins og málamiðlun en hreinskilni. Skýrari afstaða hefði verið heiðarlegri.