Eva bendir á sláandi stöðu skjólstæðings í forsjárdeilu - „Nei, mér misheyrðist ekki, dómarinn sagði þetta“
Fréttin er nær eingöngu endursögn á grein lögmannsins Evu Hauksdóttur um hægagang í forsjármáli skjólstæðings hennar. Tilvitnanir eru skýrt merktar og barnalögin sjálf eru staðfest heimild, en engin viðbrögð eru sótt til sýslumanns, dómstóla eða dómsmálaráðuneytis, sem öll eru sökuð um að brjóta málshraðareglur. Lokamálsgreinin færir greinina yfir í málflutning fyrir sjónarmiði heimildarmannsins.
Öll atburðarásin, dagsetningar, átta mánaða bið, spáin um 40 mánuði, kemur úr einni heimild: grein lögmannsins sjálfs. Það er ekkert að því að fjalla um grein annars höfundar, en hér er stjórnsýslustofnun og ónefndur dómari sakaðir um að virða ekki lögbundna málshraðareglu, og hvorugur fær færi á að svara. Fjölskyldusvið sýslumanns hefði verið eitt símtal í burtu. Sama má segja um dómstólasýsluna, sem heldur opinberar tölur um málsmeðferðartíma; slíkar tölur hefðu sett einstaka dæmið í samhengi og gert lesanda kleift að sjá hvort það sé regla eða undantekning.
Framsetningin hallar líka undir lokin. Setningin „Er því kannski eðlilegt að Eva velti því fyrir sér“ og útreikningarnar um hlutfall af æsku barnsins eru ekki lengur endursögn heldur stuðningur við málflutninginn. Þetta er birt sem ritstjórnarefni og því bar að draga skýrari línu.
Til hróss má nefna að tilvitnanir eru vandlega merktar Evu, lagagreinin er tilgreind og blaðamaður skýtur inn réttri athugasemd um vottorð þegar foreldri sinnir ekki boðun. Grunnurinn er í lagi; vinnan sem vantar er svarið frá hinum aðilanum.
