Sjúk­dóms­greining stjórn­sýslunnar: Þegar valda­fíkn tæmir ríkis­kassann

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, en jafnvel í því formi ber höfundi skylda til að rökstyðja stórar tölulegar fullyrðingar. Kjarnavandinn er 4.000 milljarða króna „reikningurinn" sem höfundur leggur saman úr þremur liðum: 1.000 til 1.500 milljörðum í sjávarútvegi, 1.000 milljörðum vegna Landspítalans og 1.500 milljörðum í innviðaskuldir. Engin þessara talna er studd tilvísun í skýrslu, rannsókn eða opinber gögn. Fullyrðingin um að 16.000 rúmmetrar af steinsteypu hafi „horfið" er sett fram sem staðreynd en án nokkurrar heimildar; sama á við um áætlaðan 500 milljarða kostnað og 200 milljarða viðbótarkostnað vegna glerútveggjanna. Slíkar tölur gætu í besta falli átt sér stoð í opinberum skýrslum eða fréttaumfjöllun, en höfundur nefnir enga slíka heimild, sem gerir lesandanum ómögulegt að sannreyna þær. Annar veikleiki snýr að röksemdarfærslunni sjálfri. Höfundur blandar saman sálfræðilegum greiningum á „valdafíkn" og „mikilmennskubrjálæði" annars vegar og efnahagslegum fullyrðingum hins vegar án þess að afmarka hvar skoðun endar og staðreyndir hefjast. Samanburðurinn við Namibíu er áhugaverður en einstefnulegur: höfundur hrósar spillingarlögreglu Namibíu án þess að nefna að landið er á 59. sæti á spillingarvísitölu Transparency International á meðan Ísland er á 14. sæti. Tilvísunin í fjármálaráðherra sem hafi „viðurkennt í erlendum miðlum" hagsmunagæslu sjávarútvegsins er eina tilvitnunin í greinina sem nálgast staðfesta heimild, en nafn ráðherrans, heiti miðilsins og dagsetning vantar algjörlega. Í skoðanagrein er rúm fyrir sterka afstöðu, en gæði röksemdafærslu ráðast af því hvort lesandinn geti sannreynt grunnforsendur hennar. Hér stenst greinin illa þá kröfu.