Mikilvægt að barnafjölskyldur verði vistaðar í öðru úrræði en brottfararstöð

Greinin er í eðli sínu pólitísk frétt af ferli á Alþingi, en hún hvílir á einum einasta heimildarmanni: Víði Reynissyni, formanni nefndarinnar. Hann fær rúman vettvang til að útskýra breytingarnar, lýsa „breiðri sátt" innan nefndarinnar og spá fyrir um samþykkt frumvarpsins. Þetta er vandamál af tveimur ástæðum. Í fyrsta lagi er gagnrýni á vistun barnafjölskyldna nefnd sem hvatning breytinganna, en enginn gagnrýnandi fær að meta hvort breytingarnar nái markmiðum sínum. Mannréttindastofnanir, barnaverndarnefndir eða alþingismenn í minnihluta hefðu getað veitt nauðsynlegt mótvægi. Í öðru lagi er fullyrðingin um „breiða sátt" óstudd; enginn annar nefndarmaður staðfestir hana og lesandinn verður að treysta formanni nefndarinnar fyrir þeirri túlkun. Framsetningin styður eindregið jákvæða mynd af breytingunum. Fyrirsögnin, sem segir að „mikilvægt" sé að barnafjölskyldur verði vistaðar í öðru úrræði, er nánast orðrétt frá heimildarmanninum og les frekar sem yfirlýsing en sem hlutlaus lýsing á fréttaatburði. Ekkert er fjallað um mögulega galla breytinganna, kostnaðaráhrif eða afstöðu stjórnarandstöðunnar. Fréttaefnið sjálft, þingsálin og nefndarálitið, er staðfest heimild sem hægt er að fletta upp, en blaðamaðurinn hefði þurft að leita fleiri radda til að gefa lesandanum sjálfstætt mat á tillögunum.